Jesteśmy pierwszym związkiem, który zapoczątkował Owczarka Niemieckiego Długowłosego w Polsce.
Istniejemy od 1990 roku.
Związek wrósł w polską mapę kynologiczną i nikt do dzisiaj nie nazywa nas organizacją „sezonową”.
Mijały lata, zmieniał się Zarząd, a Związek nadal trwał i trwa…
Dziś po ponad 30 latach organizujemy wystawy, mamy grupę pokazową – wyszkolonych psów, hodowle…
Zawsze chętnie spotykamy się w miłej, rodzinnej atmosferze z hodowcami, członkami Związku oraz z każdą osobą zainteresowaną posiadaniem Owczarka Niemieckiego, bądź mającą już pieska.
Serdecznie zapraszamy wszystkich pasjonatów do kontaktu oraz do wstąpienia w szeregi naszego Związku.
Zarząd Owczarka Niemieckiego Długowłosego w Polsce
WZORZEC I CHARAKTERYSTYKA OWCZARKA NIEMIECKIEGO DŁUGOWŁOSEGO W ZOND
Wzorzec owczarka niemieckiego długowłosego jest praktycznie identyczny jak owczarka krótkowłosego i tak samo jest oceniany na wystawach. Zmianą jest oczywiście długi włos i włos ten powinien być z gęstym podszerstkiem, niepożądany jest włos falowany. Nie dopuszcza się do hodowli psy i suki z włosem lejącym się, z przedziałkiem na grzbiecie ( jest to brak podszerstka). Drugą istotną zmianą jest wzrost. Owczarek niemiecki długowłosy jest wyższy lecz muszą być zachowane proporcje do długości. W ZOND obowiązujące wymiary to: pies 60 – 65 cm wzrostu w kłębie suka 55 – 60 cm wzrostu w kłębie, uwzględnia się plus-minus 1 cm. W parze ze wzrostem idzie też inna waga. Po wielu latach hodowli i obserwacji można przyjąć, że owczarek niemiecki długowłosy jest cięższy od krótkowłosego o około 10 kg i tak suka ok. 32 kg, pies ok. 42 kg waga ta dotyczy psów i suk wychowanych po rodzicach długowłosych.
WYGLĄD OGÓLNY:
Owczarek niemiecki jest psem średniej wielkości, o nieco wydłużonej, lecz zwartej sylwetce, dobrze umięśnionym i suchym.
WAŻNE PROPORCJE:
Wysokość w kłębie: pies od 60 do 65 cm, suka od 55 do 60 cm. Długość tułowia jest o 10 – 17% większa od wysokości w kłębie.
ZACHOWANIE /CHARAKTER:
Owczarek niemiecki musi być zrównoważony, pewny siebie, oddany właścicielowi, łagodny (o ile nie zostanie sprowokowany), czujny i łatwy do wyszkolenia. Cechy te, połączone z odwagą, ciętością i twardością charakteru czynią z niego dobrego psa do towarzystwa, obrońcę, stróża, psa policyjnego i pasterskiego.
GŁOWA:
Klinowata, proporcjonalna do tułowia. Jej długość wynosi około 40% wysokości w kłębie. Jest sucha i szeroka między uszami; nie może być ani ciężka, ani zbyt długa. Czoło, oglądane z przodu i z boku, jest trochę zaokrąglone, bruzda czołowa nieznaczna.
Mózgoczaszka: tej samej długości co trzewioczaszka. Szerokość mózgoczaszki mniej więcej równa jej długości, nieznacznie zwęża się w kierunku kufy. Stop umiarkowany.
Trzewioczaszka: Kufa klinowata, szczęki mocne, grzbiet nosa prosty; niepożądany wygarbiony ani wklęsły. Wargi suche, przylegające, ciemne. Trufla nosa zawsze czarna.
Uzębienie: Mocne, zdrowe i kompletne – 42 zęby zgodnie ze wzorem zębowym. Zgryz nożycowy, to znaczy siekacze górnej szczęki znajdują się ciasno przed siekaczami żuchwy. Zgryz cęgowy, przodozgryz i tyłozgryz są wadliwe. Wadą jest także ustawienie siekaczy w linii prostej i duże odstępy między zębami. Kości szczęk dobrze rozwinięte.
Oczy Średniej wielkości, kształtu migdała, trochę skośnie ustawione, nie wyłupiaste, możliwie jak najciemniejsze. Oczy jasne niepożądane, gdyż zmieniają wyraz psa.
Uszy Średniej wielkości, stojące, spiczasto zakończone, skierowane małżowinami do przodu i równolegle wobec siebie, mogą być tak ruchu, jak w spoczynku położone płasko do tyłu. Uszy miękkie lub obwisłe są wadliwe.
SZYJA:
Mocna, dobrze umięśniona, bez podgardla. Ustawiona pod kątem około 45 stopni w stosunku do linii grzbietu.
TUŁÓW:
Górna linia płynnie przebiega od nasady szyi przez kłąb i lekko opada w kierunku zadu, który także jest lekko spadzisty. Grzbiet mocny, prosty i dobrze umięśniony. Lędźwie szerokie, mocne, dobrze umięśnione. Zad długi i lekko spadzisty, pod kątem około 23 stopni do poziomu, płynnie przechodzi w nasadę ogona.
Klatka piersiowa Szeroka, o długim mostku. Głębokość klatki piersiowej wynosi 45 do 48% wysokości w kłębie. Żebra umiarkowanie wysklepione. Wadliwe są zarówno klatka beczkowata, jak i płaska.
OGON:
Sięga co najmniej do stawu skokowego, ale nie dalej niż do połowy długości śródstopia. Noszony szablasto, w ruchu i przy pobudzeniu może być wzniesiony wyżej, ale nie powyżej linii grzbietu. Sierść na ogonie tworzy niewielką szczotkę. Jakiekolwiek zabiegi chirurgiczne, mające na celu korekcje ogona, są zabronione.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: Widziane z boku proste, widziane z przodu – idealnie równolegle.
Łopatki: Tej samej długości, co ramię, tworzą z nim kąt ok. 90 stopni (idealnie), w praktyce do 110 stopni. Łopatka i ramię dobrze umięśnione i przylegające do tułowia.
Łokcie: Nie mogą być wykręcone na zewnątrz, ani do wewnątrz, tak w postawie, jak i w ruchu.
Przedramiona: Proste, suche, dobrze umięśnione, równoległe jedno wobec drugiego.
Śródręcza: Ich długość wynosi około 1/3 długości przedramienia; są nachylone względem niego pod kątem 20 do 22 stopni. Śródręcza zbyt skośnie ustawione lub zbyt pionowe są wadliwe, ponieważ zmniejszają wytrzymałość.
Łapy: Raczej okrągłe, zwarte i dobrze wysklepione, opuszki mocne, pazury mocne i ciemne.
Kończyny tylne: Trochę odstawione do tyłu, oglądane z tyłu – równoległe względem siebie.
Uda: Szerokie i dobrze umięśnione.
Podudzia: Mniej więcej tej samej długości, co uda, tworzą z nimi kąt około 120 stopni.
Stawy skokowe: Mocne i wyraźne.
Śródstopia: Pionowe.
Łapy: Zwarte, lekko wypukłe, opuszki twarde i ciemne, pazury mocne, ciemne i wysklepione.
RUCH:
Owczarek niemiecki porusza się kłusem, a odpowiednie i harmonijne kontowanie pozwala na dobry wykrok kończyn przednich i daleki zasięg kończyn tylnych, przy zachowaniu pewnej linii grzbietu. Niewskazane jest zbyt głębokie kontowanie kończyn, bo zmniejsza ono wytrzymałość ruchu. Prawidłowo zbudowany i kontowany owczarek porusza się przestrzennym, wydajnym i niskim kłusem, który wydaje się niezmordowany. W ruchu głowa jest wysunięta ku przodowi, ogon lekko wzniesiony, a linia górna powinna bez większych zaburzeń przebiegać płynnie od końców uszu aż do końca ogona.
OKRYWA WŁOSOWA:
Skóra: Niezbyt ściśle przylegająca, ale bez fałd.
Sierść: Składa się z twardego włosa okrywowego i podszerstka. Włos okrywowy powinien być gęsty, twardy i przylegający. Na głowie, uszach, przednich stronach kończyn i łapach włos krótki i gęsty. Na tylnych stronach kończyn, do śródręcza i stawu skokowego, włos nieco dłuższy, na udach tworzy niewielkie portki.
Maść: Czarna z podpalaniem w odcieniu czerwonawym, płowym, żółtym lub jasnoszarym. Jednolicie czarne lub szare, śniade, czaprakowe – z maską. Biała plamka na piersi i jaśniejsza maść na wewnętrznej stronie nóg dopuszczalne, ale niepożądane. Nos zawsze czarny, bez względu na umaszczenie. Brak maski, bardzo jasne oczy, jasne lub białe znaczenia na piersi i wewnętrznej stronie nóg, jasne pazury lub rudy koniec ogona należy oceniać jako niedostatki pigmentacji. Podszerstek szary, z wyjątkiem psów jednolicie czarnej maści. Niedopuszczalna maść biała.
WZROST:
psy: Wysokość w kłębie od 60 do 65 cm, waga od 30 do 40 kg.
suki: Wysokość w kłębie od 55 do 60 cm, waga od 22 do 32 kg.
WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
WADY DUŻE:
– Wszelkie odchylenia od wzorca, mające znaczny wpływ na użytkowość psa.
– Uszy nisko osadzone, miękkie, nie dość sztywne, załamane.
– Znaczne braki pigmentacji.
– Braki zębowe, które nie są wadami dyskwalifikującymi.
– Wszelkie odchylenia od nożycowego zgryzu, które nie są wadami dyskwalifikującymi.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
– Agresja, lękliwość, nerwowość.
– Stwierdzenie dysplazji w stopniu ciężkim.
– Wnętrostwo jedno- lub obustronne, niedostatecznie rozwinięte jądra.
– Ślady korekcji uszu lub ogona.
– Wyraźne wrodzone lub nabyte wady budowy.
– Braki zębowe: brak jednego przedtrzonowca P3 i jeszcze jednego zęba, brak kła, przedtrzonowca P4, trzonowca M1 lub M2, brak 3 lub więcej jakichkolwiek zębów.
– Zgryz: tyło zgryz większy niż 2 mm, przodozgryz, wszystkie siekacze w zgryzie cęgowym.
– Wysokość poniżej wzorcowej lub większa o ponad 1 cm od wzorcowej
ALBINIZM
– Maść biała, nawet i z czarną pigmentacją.
– Włos kosmaty – długi, miękki, nastroszony włos okrywowy z podszerstkiem, frędzle na kończynach, pióro na ogonie, obfite portki, długi włos na uszach.
– Włos jedwabisty – długi, miękki włos okrywowy bez podszerstka, często z przedziałkiem na grzbiecie, z frędzlami i piórem.
UWAGA: Samce muszą mieć dwa jądra
KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
Wzorzec owczarka niemieckiego opracowany został przez Walne Zgromadzenie Członków Verein fur Deutsche Schaferhunde (SV) e.V., które miało miejsce we Frankfurcie nad Menem w dniu 20 września 1899 roku, na podstawie propozycji Meyera i von Stephanitza. Uzupełnienia do pierwotnego tekstu wprowadzone zostały na walnych zgromadzeniach w dniu 28 lipca 1901 i 17 września 1909, na posiedzeniu Zarządu SV w Wiesbaden 5 września 1930 i Komisji Hodowlanej i Zarządu SV w dniu 25 marca 1961, a także przez Światową Unię Klubów Owczarka Niemieckiego 30 sierpnia 1976 i 23 marca 1991.
KRYTERIUM OCENY OWCZARKÓW STARONIEMIECKICH
Kryteria oceny – Owczarek Staroniemiecki (Altdeutscher Schäferhund, Langstockhaar)
(opracowanie dla ZOND na podstawie DASV e.V., ADSCÖ oraz Maxa von Stephanitza)
I. Wrażenie ogólne
Owczarek staroniemiecki to pies średnio–duży, mocny i harmonijny, o sylwetce prostokątnej,
lekko wydłużonej. Typ użytkowy – zdolny do pracy, wytrzymały, stabilny psychicznie.
Różni się od współczesnych owczarków niemieckich SV/FCI mocniejszą budową, prostszym
grzbietem, umiarkowanym kątowaniem kończyn i brakiem przesady w eksterierze.
Źródła: DASV e.V., Stephanitz „Der deutsche Schäferhund in Wort und Bild” (1921).
II. Wymiary i proporcje
- Samce: wysokość w kłębie 60–65 cm; waga 33–40 kg (DASV, ADSCÖ, Zooplus.de)
- Suki: wysokość 55–60 cm; waga 28–32 kg (DASV, ADSCÖ, Fressnapf.de)
- Sylwetka prostokątna; długość tułowia o 10–17% większa niż wysokość w kłębie
(DASV). - Głowa stanowi ok. 40% wysokości w kłębie (Stephanitz).
III. Głowa
Sucha, klinowata, proporcjonalna do tułowia. Stop umiarkowany.
Nos zawsze czarny. Wargi suche, dobrze przylegające.
Uzębienie pełne, zgryz nożycowy.
Oczy średnie, migdałowe, ciemne.
Uszy średniej wielkości, stojące, wysoko osadzone, zakończone w szpic.
Źródło: DASV e.V.
IV. Tułów i linia górna
Szyja mocna, bez podgardla.
Kłąb dobrze zaznaczony, grzbiet prosty i twardy.
Lędźwie krótkie, szerokie, silne.
Krupa długa, lekko opadająca, dobrze umięśniona.
Klatka piersiowa głęboka, żebra umiarkowanie wysklepione.
Źródła: DASV e.V., Stephanitz.
V. Kończyny i ruch
- Przednie: mocne, proste, łopatka dobrze umięśniona; kątowanie harmonijne.
- Tylne: umiarkowanie kątowane, silne, stawy mocne, bez przesady.
- Ruch: obszerny, płynny kłus; chód naturalny, bez skrótów i przesady.
Wzorzec staroniemiecki wyraźnie akcentuje unikanie nadmiernych kątowań i deformacji
grzbietu, charakterystycznych dla niektórych linii SV.
Źródła: DASV e.V., ADSCÖ.
VI. Ogon
Długi, sięgający co najmniej do stawu skokowego. W spoczynku opuszczony, w emocjach
uniesiony, lecz nie powyżej linii grzbietu. Bez korekcji.
Źródło: DASV e.V.
VII. Szata i umaszczenie
- Szata: Langstockhaar – długi włos z podszerstkiem. Pióra na uszach i kończynach,
wyraźne portki, często grzywa. Podszerstek obowiązkowy. - Umaszczenia dopuszczalne:
- czarny jednolity (szczególnie typowy i pożądany w liniach staroniemieckich),
- czarny z podpalaniem (od czerwonobrązowego po jasnoszary),
- szary/wilczasty („wolfsgrau”),
- rzadziej srebrzystoszary.
- Niedopuszczalne: białe, niebieskie, czekoladowe, izabelowe.
Źródła: DASV e.V., ADSCÖ, Stephanitz.
VIII. Różnice płciowe
- Samce: mocniejsza głowa, wyraźnie samczy typ, większa masa mięśniowa.
- Suki: bardziej subtelne, wyraźnie żeński wyraz, harmonia i elegancja.
IX. Charakter
Pies spokojny, pewny siebie, odważny, stabilny psychicznie, wierny i chętny do współpracy.
Silny instynkt stróżujący i pasterski.
Agresja nieuzasadniona oraz lękliwość – dyskwalifikujące.
Źródła: DASV e.V., Stephanitz.
X. Wady
- Lekkie: jasne oko, słabsza pigmentacja, niepełna maska.
- Poważne: nadmierne kątowanie kończyn, słaba linia grzbietu, brak podszerstka.
- Dyskwalifikujące: agresja, lękliwość, wady zgryzu, brak kluczowych zębów, uszy
wiszące/cięte, umaszczenie białe lub nieuznane, brak podszerstka.
Źródło: DASV e.V.
Podstawowe źródła opracowania:
- DASV e.V. – Rassestandard Altdeutscher Schäferhund (Niemcy)
- ADSCÖ – Altdeutscher Schäferhund Club Österreich (Austria)
- Max von Stephanitz – Der deutsche Schäferhund in Wort und Bild, 1921 (źródło
historyczne, opis psa użytkowego). - Artykuły kynologiczne i charakterystyki rasy w niemieckich publikacjach
popularnonaukowych (m.in. Fressnapf.de, Zooplus.de).
WAŻNE!!!
PRZESTRZEGAMY CZŁONKÓW I NOWYCH NABYWCÓW SZCZENIĄT PRZED ZAKUPEM PSÓW Z ORGANIZACJI, KTÓREJ DOKUMENTY POCHODZENIA BUDZĄ JAKIEKOLWIEK WĄTPLIWOŚCI. JEŻELI NIE JESTEŚ PEWIEN ZADZWOŃ DO NAS – POMOŻEMY CI W WYBORZE.
PAMIĘTAJ !!!
Drogi Hodowco Pamiętaj ,ze jesteś zobowiązany wydawać szczenięta po:
– szczepieniu
– kilkukrotnym odrobaczeniu
– po ukończeniu 8 tygodnia życia.
